تفاوت روسا و مدیران با رهبران
رهبران و روسا نقشهای متمایزی را در سازمانها ایفا میکنند، و در حالی که ممکن است برخی همپوشانیها وجود داشته باشد، تفاوتهای قابل توجهی در رویکردهای آنها و نحوه تعامل آنها با تیمهایشان وجود دارد. در اینجا برخی از شباهت ها و تفاوت های کلیدی بین رهبران و روسا آورده شده است:
شباهت ها:
اقتدار: هم رهبران و هم رؤسا در یک سازمان دارای مناصب اقتدار هستند. آنها قدرت تصمیم گیری و هدایت فعالیت های تیم یا بخش خود را دارند.
مسئولیت: هم رهبران و هم روسا مسئول عملکرد و نتایج تیم خود هستند. آنها برای دستیابی به اهداف و مقاصد پاسخگو هستند. تصمیم گیری: رهبران و رؤسای هر دو در تصمیم گیری دخیل هستند، اگرچه سبک های تصمیم گیری آنها ممکن است متفاوت باشد. آنها اغلب نیاز به انتخاب هایی دارند که بر سازمان تأثیر می گذارد.
هدف گرا: هم رهبران و هم روسا در جهت دستیابی به اهداف و مقاصد سازمانی تلاش می کنند. آنها تلاش می کنند اطمینان حاصل کنند که تیم هایشان در موفقیت کلی شرکت سهیم هستند.
تفاوتها:
سبک رهبری: رهبران تمایل به اتخاذ سبک رهبری مشارکتی و الهام بخش دارند. آنها الگوبرداری می کنند و تیم های خود را تشویق می کنند تا داوطلبانه آنها را دنبال کنند. از سوی دیگر، روسا ممکن است برای تصمیم گیری بیشتر به اختیارات موقعیتی خود متکی باشند و از زیردستان خود انتظار تبعیت داشته باشند.
تمرکز بر افراد در مقابل وظایف: رهبران توسعه و رفاه اعضای تیم خود را در اولویت قرار می دهند. آنها نگران رشد کارکنان، رضایت شغلی و ایجاد یک محیط کاری مثبت هستند. روسا اغلب بر تکمیل کار و دستیابی به نتایج تاکید می کنند.
ارتباطات: رهبران تمایل دارند با اعضای تیم خود ارتباط باز و شفاف داشته باشند. آنها بازخورد، گوش دادن فعال و ارتباط دو طرفه را تشویق می کنند. روسا ممکن است سبک ارتباطی دستوری تری داشته باشند و دستورالعمل ها را بدون جستجوی ورودی بیشتر ارائه دهند.
انگیزه: رهبران اغلب تیم های خود را از طریق الهام گرفتن، تعیین چشم انداز قانع کننده و شناخت مشارکت های فردی تحریک می کنند. روسا ممکن است برای ایجاد انگیزه در کارکنان به پاداش ها و مجازات ها تکیه کنند.
دیدگاه بلندمدت در مقابل دیدگاه کوتاه مدت: رهبران اغلب دیدگاه بلندمدتی دارند و بر چشم انداز و پایداری سازمان تمرکز می کنند. رؤسا ممکن است چشم انداز کوتاه مدت تری داشته باشند و بر نتایج فوری و تعیین ضرب الاجل ها تأکید کنند.
روابط: رهبران ایجاد روابط مثبت با اعضای تیم خود را در اولویت قرار می دهند. آنها به دنبال درک نقاط قوت، ضعف و آرزوهای شغلی کارکنان خود هستند. رؤسا ممکن است با کارکنان خود رابطه معاملاتی بیشتری داشته باشند و در درجه اول بر وظایف شغلی تمرکز کنند.
حل تعارض: رهبران اغلب از استراتژی های حل تعارض استفاده می کنند که همکاری و یافتن راه حل های برد-برد را در اولویت قرار می دهد. روسا ممکن است به روش های معتبرتر حل تعارض متوسل شوند.
تفویض اختیار: رهبران وظایف و مسئولیت ها را محول می کنند در حالی که به اعضای تیم استقلال و اعتماد می دهند. رؤسا ممکن است وظایف را واگذار کنند اما با دستورالعمل های خاص تر و نظارت دقیق.
انطباق پذیری: رهبران اغلب سازگارتر و در برابر تغییرات باز هستند. آنها نوآوری را تشویق می کنند و مایلند در صورت نیاز استراتژی های خود را تنظیم کنند. روسا ممکن است در برابر تغییر مقاومت بیشتری داشته باشند و فرآیندهای تثبیت شده را ترجیح دهند.
توسعه تیم: رهبران روی پیشرفت حرفه ای اعضای تیم خود سرمایه گذاری می کنند و به آنها کمک می کنند مهارت های جدید کسب کنند و در حرفه خود رشد کنند. روسا ممکن است بیشتر بر روی آموزش های خاص تمرکز کنند. توجه به این نکته حائز اهمیت است که رهبری مؤثر می تواند جنبه هایی از سبک های رهبری و مدیریت (رئیس) را با توجه به موقعیت و نیازهای تیم یا سازمان در بر گیرد. بسیاری از رهبران موفق درک می کنند که چه زمانی باید مقتدرتر باشند و چه زمانی باید مشارکت بیشتری داشته باشند و تعادلی بین این دو رویکرد ایجاد کنند. در نهایت، مؤثرترین رهبران تشخیص می دهند که موفقیت آنها ارتباط تنگاتنگی با موفقیت و رشد اعضای تیم آنها دارد.
