من وثق باحسانک أشفق علی سلطانک. هر که اعتماد داشته باشد باحسان تو بترسد بر سلطنت تو، مراد ترغیب سلاطین و حکامست باحسان و این که احسان ایشان برعیت باعث این می‌شود که بترسند رعیت بر سلطنت او، یعنی از این که نقص و زوالی بآن رسد و سعی کنند در استحکام آن و رفع گزند از آن بلکه اصل توجّه نفوس هر چند مددی نیاید از ایشان امریست مرغوب و باعث اعانت و یاری حقّ تعالی می‌شود (غرر، ج ۵، ص ۲۱۸، ح ۸۰۶۱).