و من كتاب له (عليه‏السلام) إلى عماله على الخراج‏
فَأَنْصِفُوا النَّاسَ مِنْ أَنْفُسِكُمْ وَ اصْبِرُوا لِحَوَائِجِهِمْ فَإِنَّكُمْ خُزَّانُ الرَّعِيَّةِ وَ وُكَلَاءُ الْأُمَّةِ وَ سُفَرَاءُ الْأَئِمَّةِ وَ لَا تُحْشِمُوا أَحَداً عَنْ حَاجَتِهِ وَ لَا تَحْبِسُوهُ عَنْ طَلِبَتِهِ وَ لَا تَبِيعُنَّ لِلنَّاسِ فِي الْخَرَاجِ كِسْوَةَ شِتَاءٍ وَ لَا صَيْفٍ وَ لَا دَابَّةً يَعْتَمِلُونَ عَلَيْهَا وَ لَا عَبْداً
از نامه‏ هاى آن گرامى است به مأمورين گرفتن ماليات
بنابراين از ناحيه خود با مردم از روى انصاف برخورد كنيد و براى برآوردن حوائج ايشان شكيبا باشيد چرا كه شما خزانه‏داران رعيت و وكيلان و سفيران امامانيد، پس حاجت كسى را روا نكرده نگذاريد و آنچه را كه طالب است منعش و همين طور چهارپايانى كه با آنها كار مى‏كنند و برده‏اى را كه در اختيار دارند(نهج البلاغه، ص۱۰۷۹-۱۰۸۱، نامه۵۱)