بى‌گمان، هر اندیشمند سیاست، حکومت و مدیریت، درباره ویژگى‌هاى حاکمان، زمامداران و مدیران، داراى رأى و نظریه است. سقراط در کتاب مشاورات سقراط، افلاطون در کتاب جمهوریت، ارسطو در کتاب سیاست، ماکیاولی در کتاب شهریار، منتسکیو در کتاب روح القوانین، ژان ژاک روسو در کتاب قراردادهاى اجتماعى و همه متفکران و صاحب نظرانى که در مسائل سیاست، حکومت و مدیریت پژوهش کرده و آثارى از خود بر جاى گذارده‌اند، درباره ویژگى‌هاى زمامدار و مدیر سخن گفته‌اند.

ابونصر محمد فارابى ویژگى‌هایى را براى زمامدار و حاکم مدینه فاضله‌اى که ترسیم کرده، برشمرده است: حکمت، توانایى جسمى، قدرت تصمیم گیرى، خوش فهمى، حافظه خوب، ذکاوت فراوان، خوش‌بیانى، دوستدارى علم، تعادل‌ در برخوردارى از لذات جسمانى، دوستدامیم گیرى، خوش فهمى، حافظه خوب، ذکاوت فراوان، خوش‌بیانى، دوستدارىشجاعت.

همچنین ابوالحسن على ماوردى در کتاب الاحکام السلطانیه، هفت ویژگى براى زمامداران عالى جامعه قائل است که عبارتند از: عدالت، علم به احکام الهى در حد اجتهاد، سلامت حواس، سلامت جسم، صاحب رأى در سیاست و داراى قدرت تدبیر در امور، شجاعت و داراى نَسَب قریشى.