و من کتاب له (علیه‌السلام) کتبه للأشتر النخعی لما ولاه علی مصر و أعمالها حین اضطرب أمر أمیرها محمد بن أبی بکر، و هو أطول عهد کتبه و أجمعه للمحاسن.

ثُمَّ تَفَقَّدْ مِنْ أُمُورِهِمْ مَا یتَفَقَّدُ الْوَالِدَانِ مِنْ وَلَدِهِمَا وَ لَا یتَفَاقَمَنَّ فِی نَفْسِک شَی‌ءٌ قَوَّیتَهُمْ بِهِ وَ لَا تَحْقِرَنَّ لُطْفاً تَعَاهَدْتَهُمْ بِهِ وَ إِنْ قَلَّ فَإِنَّهُ دَاعِیةٌ لَهُمْ إِلَی بَذْلِ النَّصِیحَةِ لَک وَ حُسْنِ الظَّنِّ بِک وَ لَا تَدَعْ تَفَقُّدَ لَطِیفِ أُمُورِهِمُ اتِّکالًا عَلَی جَسِیمِهَا فَإِنَّ لِلْیسِیرِ مِنْ لُطْفِک مَوْضِعاً ینْتَفِعُونَ بِهِ وَ لِلْجَسِیمِ مَوْقِعاً لَا یسْتَغْنُونَ عَنْهُ

از عهدنامه‌های آن حضرت است که برای اشتر نخعی (رحمة اللَّه علیه) نوشت وقتی او را بر مصر و اطراف آن والی قرار داد هنگامی که کار امیر آنجا محمّد بن ابی بکر آشفته گردید بلندترین عهدنامه است و از همه نامه‌های امام (علیه السلام) زیباتر است

پس به کارهای آنها رسیدگی کن چون پدر و مادری که به فرزندشان رسیدگی می‌نمایند. و هیچگاه خدمات تو به آنها در نظرت بزرگ جلوه نکند و حمایتی که نسبت به آنها متعهد شده‌ای کوچک مشمار گر چه اندک باشد زیرا محبت به آنها باعث می‌شود اهل خیر شوند و به تو خوش‌بین گردند. و از رسیدگی به کارهای کوچک آنان را به اعتماد وارسی کارهای بزرگ وامگذار، زیرا آنان به احسان مختصر تو در کارها سود می‌برند. و احسان بزرگ هم موقعیتی دارد که از آن بی‌نیاز نیستند (نهج البلاغه، صفحه ۱۰۹۹، نامه ۵۳).