و من عهد له (علیهالسلام) إلی بعض عماله و قد بعثه علی الصدقة
وَ أَمَرَهُ أَلَّا یجْبَهَهُمْ وَ لَا یعْضَهَهُمْ وَ لَا یرْغَبَ عَنْهُمْ تَفَضُّلًا بِالْإِمَارَةِ عَلَیهِمْ فَإِنَّهُمُ الْإِخْوَانُ فِی الدِّینِ وَ الْأَعْوَانُ عَلَی اسْتِخْرَاجِ الْحُقُوقِ
از پیمانهای آن گرامی است به یکی از کارگزاران خود هنگامی که او را برای گرفتن زکات فرستاد
و به او امر میکنم مردم را اذیت نکند و به آنها نسبت دروغ ندهد و به این جهت که بر آنها فرمان میدهد خود را بالاتر از ایشان نداند و تحقیرشان نکند چرا که ایشان برادران دینی و در کمک رساندن برای بدست آوردن حقوق مسلمین یاور هستند (نهج البلاغه، صفحه ۹۷۱، نامه ۲۶)
