و من کتاب له (علیهالسلام) کتبه للأشتر النخعی لما ولاه علی مصر و أعمالها حین اضطرب أمر أمیرها محمد بن أبی بکر، و هو أطول عهد کتبه و أجمعه للمحاسن.
وَ اعْلَمْ أَنَّهُ لَیسَ شَیءٌ بِأَدْعَی إِلَی حُسْنِ ظَنِّ رَاعٍ بِرَعِیتِهِ مِنْ إِحْسَانِهِ إِلَیهِمْ وَ تَخْفِیفِهِ الْمَئُونَاتِ عَلَیهِمْ وَ تَرْک اسْتِکرَاهِهِ إِیاهُمْ عَلَی مَا لَیسَ لَهُ قِبَلَهُمْ فَلْیکنْ مِنْک فِی ذَلِک أَمْرٌ یجْتَمِعُ لَک بِهِ حُسْنُ الظَّنِّ بِرَعِیتِک فَإِنَّ حُسْنَ الظَّنِّ یقْطَعُ عَنْک نَصَباً طَوِیلًا وَ إِنَّ أَحَقَّ مَنْ حَسُنَ ظَنُّک بِهِ لَمَنْ حَسُنَ بَلَاؤُک عِنْدَهُ وَ إِنَّ أَحَقَّ مَنْ سَاءَ ظَنُّک بِهِ لَمَنْ سَاءَ بَلَاؤُک عِنْدَهُ
از عهدنامههای آن حضرت است که برای اشتر نخعی (رحمة اللَّه علیه) نوشت وقتی او را بر مصر و اطراف آن والی قرار داد هنگامی که کار امیر آنجا محمّد بن ابی بکر آشفته گردید بلندترین عهدنامه است و از همه نامههای امام (علیه السلام) زیباتر است
بدان که هیچ چیز گمان مردم را نسبت به والی خوب نمیکند بهتر از نیکی و لطفی که والی به مردم مینماید و هزینههای آنها را سبک میکند و بر چیزی که بر آنها حقّی ندارد ناراحت نمیشود. بنا بر این باید کاری کنی که خوشبینی مردم را به خود جلب نمایی، زیرا که حسن ظن مردم نسبت به تو رنج و سختی فراوان را از تو دور میسازد و کسی از همه بیشتر سزاوار است به او حسن ظن داشته باشی که از ناحیه تو به او خیری رسیده و سزاوارترین کسی که باید به او بدگمان باشی کسی است که با او بدرفتاری کردهای (نهج البلاغه، صفحه ۱۰۹۳-۱۰۹۵، نامه ۵۳).
